"Mijn pad naar herstel"

Afgelopen maart zette ik mijn eerste stap op het spannendste pad ooit: mijn pad naar herstel. Ik ging namelijk voor mijn eetstoornis in dagbehandeling bij de Bascule.
Voordat ik naar de Bascule ging, had ik wekelijks contact met een psychologe van een andere instantie. Zij hielp mij anders naar bepaalde situaties te kijken, maar erg gericht op het eten was het niet. Daarom leek het mijn ouders en een aantal anderen beter voor mij om voor een intensievere behandeling te kiezen: dagbehandeling. Zij vonden namelijk dat het alleen maar slechter met mij ging, wat ik eerlijk gezegd niet helemaal verwacht had. Ik dacht namelijk dat ik het allemaal best goed wist te verhullen. Ik deed alsof er niets aan de hand was en dat was er voor mijn gevoel ook helemaal niet. Natuurlijk had ik wel door dat ik anders (lees: veel minder) at dan mijn leeftijdsgenootjes, maar ik was niet ziek… Laat staan ziek genoeg om hulp te krijgen. Bovendien vond ik dat ik het allemaal maar alleen moest doen. Ik heb zelf en alleen een eetstoornis ontwikkeld, dan moet ik er ook zelf en alleen weer van kunnen herstellen. Gelukkig heb ik na heel lang en goed na te hebben gedacht besloten om toch in dagbehandeling te gaan. Ik realiseerde mij namelijk dat er geen ‘ziek genoeg’ bestaat als het om hulp aanvaarden gaat, want iedereen, hoe ziek of niet ziek ook, verdient hulp. Het was het proberen waard, nietwaar?
Natuurlijk heb ik soms ongelooflijk veel spijt van het betreden van mijn pad naar herstel. Dit pad is namelijk een bergpad met vele dalen en ik heb mij vaak naar een ander, rustiger pad willen begeven, maar ik ben nooit gestopt met het bewandelen van míjn pad naar herstel en heb nooit weer alleen uit een dal hoeven klimmen. Dat voelt best gek, want het liefst doe ik het gewoon helemaal alleen, het liefst pak ik nog steeds geen uitgestrekte handen van mensen, die mij uit het dal willen trekken, vast, maar door alle lieve mensen binnen de Bascule weet ik dat het geen schande is om handen vast te pakken. Hulp accepteren getuigt juist van kracht. Het laat immers zien dat je écht voor herstel gaat.
Dus ja, ik heb vaak spijt gehad van de behandeling, maar ik weet zeker dat ik nog veel meer spijt zou hebben gehad, als ik níét in behandeling zou zijn gegaan. Na vier maanden dagbehandeling ben ik nog lang niet bij de finish, maar ik ben wel al wat stappen dichterbij en heb heel veel waardevolle dingen geleerd voor de rest van mijn pad naar herstel. De dalen die ik tot nu toe heb gekend zijn het allemaal helemaal waard geweest. Zonder deze dalen had ik niet af en toe wat bloempjes op mijn pad zien verschijnen. En ik weet zeker dat mijn pad over een tijdje uit louter bloemen bestaat. Mijn pad wordt een pad vol bloemen.

* Dit verhaal is geschreven door iemand die bij de Bascule in behandeling is geweest. De foto bij het verhaal is een foto van een model.

Lees meer ervaringen van kinderen, jongeren, ouders en behandelaarrs

Wij zijn er voor jou!

Moenja Bouaoud

GZ-psycholoog

Moenja Bouaoud

GZ-psycholoog

Lilian de Waal Malefijt

orthopedagoog in opleiding

Leonie Tielen

orthopedagoog

Chaim Huyser

kinder- en jeugdpsychiater

Willemijn van Vlerken

PMTO therapeut en supervisor

Marjolein Bus

cognitief gedragstherapeut

Ingrid Hunsel

onderwijsassistent op de Pionier

Alies Heerma

kinder- en jeugdpsychiater

Ingeborg Visser

GZ-psycholoog / gedragstherapeut

Kunnen we helpen?

Receptie:

Bereikbaar tussen 7.30 en 18.00 uur

020 - 890 10 00 info@debascule.com

Vragen over aanmelden en behandelingen:

Centraal Aanmeld- en Informatiepunt: bereikbaar tussen 8.30 en 12.30 uur

020 - 890 19 01 cai@debascule.com