"Mijn zus had een rare ziekte"

Ik weet het niet zo heel goed meer want ik was iets van 8 jaar toen mijn zus ziek werd. Tenminste zo noemde mijn moeder het. Ik was vooral boos en vond haar stom. We konden niets meer met elkaar doen. Als we naar mijn opa en oma gingen dan bleef Paola thuis in haar bed liggen. Ik ging dan alleen met mijn vader of moeder, want er moest altijd iemand bij haar zijn. Ze wilde nooit meer een spelletje samen doen of buiten spelen. Als ik dan zei dat ik dat stom vond werd ze heel erg boos en rende ik haar kamer uit. Ik ging gewoon naar school en zij bleef thuis in haar bed.

Na een tijdje kreeg ze wel hulp voor haar ziekte. Ze ging dan met een meneer praten. Ik ben daar ook wel een keer geweest. Dat was wel raar, maar ik vond ik het ook wel leuk. Die meneer ging uitleggen wat er met Paola aan de hand was. Mijn moeder zei dat Paola er niets aan kon doen. Ze had een rare ziekte. Nou ik ben blij dat het over is. Nu is ze echt weer mijn zus.

* Dit verhaal is gebaseerd op ervaringen van cliƫnten, ouders, gezinsleden en huisartsen. Dit is geen werkelijk verhaal, maar dat had het zomaar kunnen zijn.

Lees meer over psychische problemen en de behandelingen

Paola (12 jaar):

"Ik vond het eerst heel eng en spannend"

Carlos en Laura, ouders van Paola:

"We konden dit niet zelf oplossen"

Diny van der Wegen, huisarts van Paola:

"Soms kun je het niet zelf"

Chaim Huyser, behandelaar van Paola:

"We starten altijd eerst met therapie"