"Ik vond het eerst heel eng en spannend"

Toen ik 10 was ging ik voor het eerst naar de Bascule. Mijn ouders en de huisarts zeiden dat de mensen die daar werkten mij konden helpen. Ik was toen heel erg bang om bepaalde dingen aan te raken want ik dacht dat die dingen vies waren. Eerst was dat als ik bijvoorbeeld in de winkel was. Ik wilde dan nooit het winkelwagentje duwen of de lopende band aanraken. Op school wilde ik later niet meer mijn potloden of etui vasthouden en eigenlijk ook niet op mijn tafeltje leunen. Het werd steeds erger. Ik dacht dat ik er heel ziek van zou worden als ik iets zou aanraken. Na een tijd wilde ik alleen nog maar in mijn bed liggen, dat was mijn veilige plek.

Toen ik naar de Bascule moest vond ik dat heel erg eng en spannend. Ik kende daar niemand. Zouden zij het raar vinden wat ik had? Ik was vast gek, mijn vriendinnetjes lachten mij vaak uit als ik zei dat ik iets niet wilde vastpakken. Toen ik na een paar keer een gesprek had gehad met Chaim ging het eigenlijk steeds beter. Hij en Marjolein, de therapeut, hebben mij geleerd dat als ik iets moeilijk vind, ik dit stapje voor stapje moet oefenen. Ik moet dan rustig ademhalen, zorgen dat ik aan mijn helpende gedachtes denk. En ik moest op de Bascule maar vooral thuis heel veel oefenen met de dingen waar ik bang voor was. In het begin ging ik twee keer per week naar de Bascule. Maar al snel hoefde ik er nog maar één keer in de week naar toe en daarna nog maar één keer in de twee weken. Ik vond het niet altijd leuk omdat ik soms dingen moest doen die ik moeilijk vond. Maar als het dan toch lukte was ik heel blij.

Nu durf ik weer alles aan te raken en ga ik weer naar school en spreek af met mijn vriendinnen. Ik snap wel als er kinderen zijn die het eng vinden... maar ik hoop toch dat als je ergens last van hebt dat je toch hulp zoekt. Nu is mijn leven echt veel leuker.

* Dit verhaal is gebaseerd op ervaringen van cliënten, ouders, gezinsleden en huisartsen. Dit is geen werkelijk verhaal, maar dat had het zomaar kunnen zijn.

Lees meer over psychische problemen en de behandelingen

Carlos en Laura, ouders van Paola:

"We konden dit niet zelf oplossen"

Pele (10 jaar), broertje van Paola:

"Mijn zus had een rare ziekte"

Diny van der Wegen, huisarts van Paola:

"Soms kun je het niet zelf"

Chaim Huyser, behandelaar van Paola:

"We starten altijd eerst met therapie"

De site van De Bascule maakt gebruik van cookies.

Niet meer tonen