"Ik was bang dat mijn ouders, mijn broertje of mijzelf iets zou overkomen"

Sinds mijn 14e kamp ik met OCD (dwangstoornis), hoewel ik toen nog niet wist dat mijn 'symptomen' die stempel kregen. Het duurde elke avond een half uur voordat ik al mijn dwangrituelen - zo noemden m'n ouders en ik ze - had volbracht.
Ik was bang dat mijn ouders, mijn broertje of ikzelf iets zou overkomen. Uit die angst kwamen die dwanghandelingen voort. Ik zei elke avond een mantra op voor elk van mijn ouders en m'n broertje en wanneer ik van mening was dat die mantra niet voldeed - ik ben heel perfectionistisch, dus dat gebeurde snel - zei ik het weer opnieuw; tot afgrijzen van mijn ouders, die ik dwong hun werkzaamheden te onderbreken en te luisteren. Wanneer zij dat niet deden trapte ik een scène. Ook op mijn kamer verrichtte ik verscheidene dwanghandelingen zoals het aantikken van bepaalde plaatsen, kijken onder het bed, mantra's hardop zeggen. Ik herhaalde al die handelingen net zo lang totdat ik tevreden was, wat niet snel gebeurde.
Gelukkig heb ik erg meelevende ouders die na de zoveelste scène wanhopig aan mij vroegen of zij een psycholoog voor me mochten zoeken. Zo belandde ik bij de Bascule waar ik onwaarschijnlijk goed geholpen ben. Een ogenschijnlijk makkelijke oefening maar o zo belangrijk heeft mijn dwangrituelen zo goed als laten verdwijnen: het niet doen. Toen ik dat oefende nam de angst eerst ontzettend toe maar mijn psycholoog verzekerde mij dat als ik zou volhouden mijn angst zou wegebben en ik geen drang meer zou hebben om dwanghandelingen uit te voeren.
Daarnaast stortte mijn psycholoog en ik ons op de dwanggedachtes die vooraf gaan aan de handelingen en ook voortspruiten uit angst. Dit bleek moeilijker. Tot op de dag van vandaag heb ik er nog steeds in zekere mate last van, hoewel het wel al veel minder is. Ik denk dat dit gevecht moeilijker is, omdat gedachtes in een fractie van een seconde in je opkomen en de dwangrituelen een actief handelen vereisen.
Sinds een paar weken slik ik medicatie, omdat het laatste restje van mijn OCD - dat echt tot een minimum is gebracht door mijn therapie - maar niet wilde verdwijnen. Ik werd daar erg moedeloos van. Het is nog afwachten of de medicatie aanslaat. Wel wil ik benadrukken dat ik zonder therapie en met alleen medicatie nooit zover gekomen was. De medicatie laat OCD namelijk niet bij toverslag verdwijnen, alleen de angst die het gevolg is van het niet toegeven aan dwang wordt minder.
Terugkijkend vergelijk ik de stoornis met een loverboy. Je bent onzeker. Je ontmoet een vriend die schijnzekerheid geeft en die vervolgens je hele leven gaat beheersen. Het vraagt veel moed om hem vaarwel te zeggen, je voelt je angstig. Die angst moet je doorstaan, alleen dan overwin je.

* Dit verhaal is geschreven door iemand die bij de Bascule in behandeling is geweest. De foto bij het verhaal is een foto van een model.

Lees meer ervaringen van kinderen, jongeren, ouders en behandelaarrs

Wij zijn er voor jou!

Moenja Bouaoud

GZ-psycholoog

Moenja Bouaoud

GZ-psycholoog

Lilian de Waal Malefijt

orthopedagoog in opleiding

Leonie Tielen

orthopedagoog

Chaim Huyser

kinder- en jeugdpsychiater

Willemijn van Vlerken

PMTO therapeut en supervisor

Marjolein Bus

cognitief gedragstherapeut

Ingrid Hunsel

onderwijsassistent op de Pionier

Alies Heerma

kinder- en jeugdpsychiater

Ingeborg Visser

GZ-psycholoog / gedragstherapeut


Kunnen we helpen?

Receptie:

Bereikbaar tussen 7.30 en 18.00 uur

020 - 890 10 00 info@debascule.com

Vragen over aanmelden en behandelingen:

Centraal Aanmeld- en Informatiepunt: bereikbaar tussen 8.30 en 12.30 uur

020 - 890 19 01 cai@debascule.com